Windenergie, het kan wél!

Wist jij dat er in Spanje een heel groot windenergieproject loopt? Groter dan we ons in Nederland zelfs maar kunnen voorstellen? En dan niet dat gemopper over landschaps- of horizonvervuiling, gewoon neerzetten die dingen en energie opwekken.

En dat heeft resultaat. Vorig jaar is 53% van de totale Spaanse energiebehoefte opgewekt door die windmolenparken. Dat hadden ook 11 nucleaire centrales kunnen zijn. Dat is dus pure winst.

Het land van Don Quichot heeft zijn eigen windmolens bevochten door er windturbines te plaatsen.  Dan kunnen wij dat toch ook?

Natuurlijk ken ik ook alle bezwaren van windturbines: het maximale vermogen wordt amper bereikt,  ze zijn veel duurder dan andere duurzame technieken, de levensduur is relatief kort, de wieken zijn slecht recyclebaar en er zijn mensen die ze lelijk vinden.

Het wordt hoog tijd dat we van deze denkpatronen afstappen. Nederland (en de rest van de wereld) zal in de zeer nabije toekomst moeten overstappen op duurzame energiebronnen. Olie raakt op, daar is geen ontkomen aan. De makkelijk winbare velden leveren nog voor slechts een aantal decennia energie. En daarna willen we toch ook graag lampen kunnen aansteken, de oven kunnen gebruiken en auto kunnen rijden? En wat dacht je van de productie die ons eten, kleding en doe het zelf materialen levert? Om maar te zwijgen over dat we willen blijven telefoneren, computeren, internetten, een warm bad nemen, foto’s maken en boeken lezen?

Dus we moeten wel wat anders. Dan kunnen we dus rustig blijven wachten tot er een oliemaatschappij waarschuwt dat ze nu écht aan het laatste olieveld zijn begonnen, ons dan een hoedje schrikken en dan snel een vuurtje stoken in de hoop onszelf op die manier warm te houden. Of we doen nu net alsof we het écht aan zien komen en het probleem begrijpen en daar ook actie voor willen nemen.

Dat betekent dat we serieus moeten kijken naar alternatieven. Alle alternatieven. En eigenlijk moeten we niet stoppen met ernaar kijken. We moeten ze ook invoeren. En ons niet laten weerhouden door argumenten als landschaps- of horizonvervuiling.  Dan zitten we alleen nog met de kosten. Zo’n windmolen, getijdecentrale of zonnecel is niet goedkoop. Niet voor een particulier, maar ook niet voor de overheid. En het zal in de komende 10 jaar ook niet echt heel goedkoop gaan worden. Subsidies helpen iets, maar nog niet alles. Tot nu toe ben ik pas één installateur tegengekomen, die een zonne-energie-abonnement aanbiedt. De klant mag hem betalen met wat er wordt uitgespaard aan de energierekening. Kijk, daar hebben we wat aan. Don Quichot in installatieland.

Dan zoeken we nu dus eigenlijk alleen nog de Don Quichots bij de overheden, om het woud aan subsidies op te helderen en te versimpelen en tegelijkertijd te regelen dat er op hun grondgebied voldoende duurzame energie wordt opgewekt en de Don Quichots bij de inwoners om hun bedrijven en huizen vol te plempen met zonnecellen en windmolens.

En garde!