Twaalf en een half jaar niet slapen

Elke dag verschijnen er in de media meer berichten over de twijfel van Nederlanders aan het klimaatprobleem. Aanjager hiervan zijn de fouten gemaakt in het IPCC-rapport over de opwarming van de aarde. Het gaat om fouten, leugens en te simpel gepresenteerde gegevens en tast de geloofwaardigheid van het volledige IPCC aan. Een kwalijke zaak. Wetenschappers moeten altijd kritisch blijven en tegenvragen blijven stellen en accepteren. En zo wordt gemeld dat de Nederlanders zich minder zorgen maken over de opwarming van de aarde.

En dat is ook een kwalijke zaak. Niet alleen de media, maar ook het publiek verwarren het klimaatprobleem namelijk te vaak met allerlei andere problemen. Denk aan grondstoffen, brandstoffen, afval, gifstoffen, aan de kap van het regenwoud, aantasting van de natuur. En zo zijn er natuurlijk nog veel meer problemen die samenhangen met het veel grotere geheel van duurzaamheid. Maar juist door die verwarring worden deze zaken ook  naar de achtergrond geschoven. Ach, van die zure regen en het gat in de ozonlaag horen we niets meer, het rapport over de opwarming van de aarde was een leugen, geen reden om ons nog zorgen te maken of actie te ondernemen.

Maar dat is er nog wel. Die grondstoffen raken op. Die brandstoffen ook. En sneller dan we willen. Gif wordt nog elke dag toegevoegd aan veel producten waar we dagelijks mee in aanraking komen. Datzelfde gif wordt dagelijks ook afgedankt en waar belandt het dan? En afval in het algemeen? Wat moeten we daarmee? Verbranden? Storten? En welke soort op welke manier? En wat gebeurt er met onze planeet, met de woonplaats van heel veel mensen als we door blijven gaan met het kappen van het regenwoud op deze schaal? Hele landen spoelen er door weg. Letterlijk.

De problemen waar we mee te maken hebben zijn dus veel groter dan alleen de opwarming, het klimaat. En elke keer als ik zo’n artikel lees, wil ik iemand door elkaar schudden, om ze aan het verstand te brengen dat er wél wat moet gebeuren. En dat lijkt echt nog het enige dat er op zit. Iedereen in Nederland, stuk voor stuk, door elkaar schudden. Dus maakte ik gisteravond op twitter het volgende rekensommetje.

In Nederland wonen 16.45 miljoen mensen (compromis, na de inbreng van een aantal tweeps), 20% daarvan mag niet geschud worden (te jong, te oud, zwak, ziek of misselijk). Dan blijven er 13.16 miljoen mensen over. Stel, ik schud ze 30 seconden door elkaar. Dat is best lang, probeer het maar eens, maar ik wil graag dat het goed tot ze doordringt. Dan ben ik 394.800.000  seconden aan het schudden. Dat is 6.580.000 minuten= 109.667 uur= 4569 dagen=12,5 jaar.

Als ik persoonlijk iedereen door elkaar wil schudden dan ben ik daar dus twaalf en een half jaar mee bezig, zonder te slapen.

Natuurlijk ben ik gedreven en ambitieus, maar ik snap ook dat mij dit niet gaat lukken. Nog even los van het feit dat ik heel erg van slapen houd. Ik moet dus iets anders verzinnen. De meeste voorstellen van tweeps en van IRL-mensen gaan in de richting van een piramidesysteem. Daar ga ik de komende tijd eens even op broeden, want 12,5 jaar niet slapen…